To już 12 edycja festiwalu filmowego NOWE HORYZONTY i już nie ERA lecz T-MOBILE…

Z przyjemnością informujemy, że jak w poprzednich latach swoje miejsce w coraz większej liczbie różnorodnych sekcji, znalazły również produkcje z krajów skandynawskich. Polecamy je Waszej uwadze!

Program „skandynawski” przedstawia się następująco

MIĘDZYNARODOWY KONKURS FILMY O SZTUCE

Islandia/Dania
Babcia Li-fi (Grandma Lo-fi: The Basement Tapes of Sigrídur Níelsdóttir / Amma Lo-fi )
reż. Kristín Björk Kristjánsdóttir, Orri Jónsson, Ingibjörg Birgisdóttir / Islandia, Dania 2012 / 62’

Babcia” miała 70 lat, kiedy w domowym zaciszu zaczęła nagrywać piosenki. Siedem lat później miała na koncie 59 płyt i ponad 600 ekscentrycznych kompozycji, których bazę stanowi keyboard casio, a nadbudowę: dźwięki „znalezione” przy kuchennym zlewie, zabawkowe instrumenty czy odgłosy zwierząt domowych.
Sigríður Níelsdóttir jest kultową postacią, od lat inspirującą niezależną islandzką scenę muzyczną. Mugison, múm i Sin Fang of Seabear pojawiają się w tym fikuśnym, na wpół animowanym filmie, by złożyć hołd „babci lo-fi” i tworzonym przez nią popowo-freakowym bitom. Sigríður Níelsdóttir jest też postacią nieomalże bajkową, melancholijną, poetycką i zabawną staruszką o kosmicznie nieskrępowanej wyobraźni. Ratuje gołębie ze złamanym skrzydłem, które zatrudnia w ptasim chórze, potrafi przerobić kuchenny mikser na helikopter i z aluminiowej folii zrobić pożar. Pracująca w analogowy sposób samozwańcza artystka udowadnia, że w sztuce nie liczy się technologia, lecz kreatywność. Film, który powstawał przez kilka lat, jest kolaboracją trzech artystów. Emanuje stylowo vintage’owym urokiem, uwodzi zabawnymi animacjami i zachwyca muzycznymi wstawkami balansującymi na granicy kiczu i świeżości.
Seanse 23 i 24 lipca

Dania/USA 2012
Turning
reżyseria: Charles Atlas

Antony Hegarty, znany po prostu jako Antony, oraz Charles Atlas, amerykański wideo-artysta, stworzyli w 2006 roku wspólny projekt Turning, który francuski dziennik „Le Monde” określił jako transseksualny koncert-manifest. Na kanwie europejskiej trasy koncertowej powstał film dokumentalny o tym samym tytule, w którym oprócz przeszywających do szpiku kości, wibrujących niepokojem kawałków Antony’ego i scenicznych, teatralnych wizualizacji Atlasa znalazły się intymne wywiady z performerkami kolaborującymi z artystami. Każda z nich opowiada wybraną, dramatyczną i przełomową historię ze swojego życia. Żadna swojej opowieści nie kończy, robi to za nie Antony, którego piosenki w lirycznej formie syntetyzują indywidualne doświadczenia. Wszak cała twórczość Antony’ego kręci się wokół niedopasowania: do świata, do własnego ciała, do swojej płci. Turning zatacza kręgi na tym samym terenie: tożsamości płciowej, kobiecości, androgynii, utraty niewinności i poszukiwania swojego miejsca w świecie, ponad prostackim, binarnym podziałem na męskie i kobiece.
Seanse 23 i 24 lipca

Finlandia 2012
Zespół punka (The Punk Syndrome / Kovasikajuttu Jukka Käkkäinen, Jani-Petteri Passi )
Obsada: Pertti Kurikka, Kari Aalto, Sami Helle, Aira Välitalo, Sirkka Leikola
Pertti Kurikan Nimipäivät, czyli Imieniny Pertti Kurikana, to ostatnia, prawdziwa punkowa kapela, wykrzykująca swoją wściekłość i bunt przeciwko światu, społeczeństwu i pedikiurzystkom, przy akompaniamencie źle zagranej muzyki. Gwałtowny, często wulgarny opór wobec systemu i rzucanie w establishment werbalnym mięsem to filary anarchistycznej estetyki, od 30 lat powielane przez niezliczone punkowe i postpunkowe zespoły, od Manilii po Kijów. Jednak tym, co różni Imieniny Perrti Kurikana od innych zespołów, jest zespół Downa, którym obciążeni są wszyscy muzycy. Reżyserzy Zespołu punka z wielkim wyczuciem poruszają się po grząskim terenie niepełnosprawności: bez fałszywego współczucia i protekcjonalnej wyższości rysują portrety muzyków. Mimo tego, że w filmie mamy rejestrację codziennego życia zespołu i jego występów, to, co najciekawsze, wyłania się spoza kadrów. A mianowicie: naładowane politycznie pytanie, kto i na jakiej podstawie definiuje pojęcie normalności oraz komu taka etykietka przysługuje, a komu nie.
Seanse 24 i 25 lipca

KONKURS EUROPEJSKIE FILMY KRÓTKOMETRAŻOWE – Eksperymentalne 1

Szwecja
Ślady moich łez
reżyseria: Axel Petersén scenariusz: Axel Petersén zdjęcia: Axel Petersén montaż: Axel Petersén muzyka: Samir Nabil animacja: Arild Andersson obsada: Mina

Talaat, Samir Nabil, Omar El Hamy producent: Georgie Mathew, Axel Petersén produkcja: Axel Petersén właściciel praw: Swedish Film Institute język: arabski, angielski barwa: kolor
Czerwone Ferrari Testarossa znika podczas napadu na bagdadzki pałac Saddama Husseina w 2003 roku. Wiele lat później samochody z garażu Husseina zaczynają pojawiać się w rożnych częściach świata: niektóre z nich rozbite, inne w nietkniętym stanie. Pojawia się i Testarossa, zabłąkane na niezmierzonej pustyni.
Seanse: 23 lipca

Norwegia
Filmmer
reżyseria: Line Klungseth Johansen scenariusz: Line Klungseth Johansen zdjęcia: Øystein Moe montaż: Line Klungseth Johansen muzyka: Hanstein Mørkved Rommerud producent: Line Klungseth Johansen produkcja: Klungseth Filmproduksjon właściciel praw: Klungseth Filmproduksjon język: norweski barwa: kolor
Flimmer to monolog dziewczyny wspominającej swój tygodniowy romans z chłopakiem, który po rozstaniu będzie podejmować bezskuteczne próby ponownego nawiązania z nią kontaktu. Przewijające się w trakcie jej opowieści minimalistyczne, niemal wyzbyte jakiegokolwiek ruchu obrazy doskonale uzupełniają relację kobiety, której niezdolność do nawiązania głębszych relacji znajduje ujście w słowach, jakimi sama siebie określa (już w pierwszych fragmentach filmu nazywa siebie bowiem kaktusem).
Seanse:23 lipca

 

KONKURS EUROPEJSKIE FILMY KRÓTKOMETRAŻOWE – Eksperymentalne 3

Islandia
Pisklę, nienarodzone
reżyseria: Katrin Olafsdottir scenariusz: Katrin Olafsdottir zdjęcia: Arnar Thorisson montaż: Katrin Olafsdottir, George Cragg muzyka: Kazuki Tomokawa, Berntrand Mandico, Ghedalia Tazartes obsada: Alex Brendemühl, Floki Molina, Erna Omarsdottir, Sunneva Weishappel, Harpa Arnardottir producent: Hlin Johannesdottir, Katrin Olafsdottir, Thor S. Sigurjonsson, Skuli Fr. Malmquist produkcja: Zik Zak Filmworks właściciel praw: Zik Zak Filmworks język: islandzki, hiszpański, angielski barwa: kolor
Film o marzeniach i ucieczce do miejsca, w którym możliwości są nieograniczone. Na przykład można latać…
Seanse: 22 lipca

Finlandia, Dania, Niemcy
Przesuwane sceny, w sześciu zmianach
reżyseria: Marie Losier scenariusz: Marie Losier zdjęcia: Marie Losier montaż: Marie Losier obsada: Byun Chong, Kiya Chong producent: Marie Losier produkcja: French Institute Alliance Francaise właściciel praw: Marie Losier język: angielski barwa: kolor
Hipnotyzująca podróż przez miejsca, czasy, wspomnienia i relacje opisane słowami kilku narratorów. Jani Ruscica narzuca niemal kontemplacyjny odbiór swojego utworu, który potrafi wprowadzić adresata w stan przyjemnego znieczulenia i całkowitego zniewolenia leniwym tempem filmu.
Seanse: 22 lipca

 

EUROPEJSKIE FILMY KRÓTKOMETRAŻOWE – animacje 1
Dania, Niemcy
Jak podbić Księżyc
reżyseria: Anja Struck
W eksperymentalnej, czarno-białej animacji zrealizowanej przez niemiecką reżyserkę Anję Struck dochodzą do głosu jej zainteresowania historycznymi kierunkami i stylami filmowymi. Z nich wszystkich autorka zdecydowanie najbardziej preferuje surrealizm, któremu film zawdzięcza najwięcej. Przejawia się to najbardziej w jego treści – zagadkowej, niejednoznacznej i przez to dyskusyjnej.
Seanse: 20 lipca

Finlandia
Fińska bajka
reżyseria Niina Suominen

Treść fińskiej animacji można by zamknąć w zdaniu, które rozpowszechniają materiały promocyjne filmu. A brzmi ono: migawki z życia manekina na wsi. Dzieło te jest przede wszystkim próbą ożywienia poprzez animację sztucznej figury o ludzkich kształtach. Do tego dochodzi skonfrontowanie jej nie tylko z ludzkimi przyjemnościami (na przykład biwakowaniem), ale także z naturalnym, dotychczas wolnym od wyrobów sztucznych, środowiskiem.
Seanse 20 lipca

 

DOKUMENTY / ESEJE
Islandia, Wlk. BrytAnia, Kanada
Inni
reżyseria Vincent Morisset / Islandia, Wielka Brytania, Kanada 2011 / 74’
To już drugi dokument poświęcony zespołowi Sigur Rós. W odróżnieniu od uwielbianego przez fanów filmu Heima (2007) dzieło Vincenta Morisseta nie buduje wokół grupy żadnej mitologii związanej z aurą kraju ich pochodzenia. Przeciwnie, reżyser wychodzi z założenia, że aby zrozumieć fenomen zespołu, trzeba przede wszystkim skupić się na muzyce, opisując ją poprzez narrację wizualną. Dokument jest rejestracją koncertu, który miał miejsce w Londynie w 2008 roku. Ziarniste, czarno-białe, szorstkie i jakby niedbałe kadry skupiają się na detalach: fragmentach twarzy, ruchach rąk grających na instrumentach. Wrażenie intymnej scenicznej obcości potęgują eksperymenty ze światłem. W ten żywy performance wplecione są materiały archiwalne z ostatnich lat działalności zespołu. Film to zapis podróży w głąb wyobraźni niesionej muzyką Islandczyków.
Seanse 21 i 26 lipca

 

SEZON 2011 / 2012

SEZON 2011 / 2012

Dania
Ambasador (Ambassadøren)
reżyseria: Mads Brügger
Dokument duńskiego satyryka i filmowca Madsa Brüggera. Brügger nabywa od szemranych pośredników paszport dyplomatyczny Liberii. Występując jako Mr. Cortzen, biznesmen i przedstawiciel dyplomatyczny Liberii, wyjeżdża do Republiki Środkowoafrykańskiej. Udając, że pragnie tam uruchomić fabrykę zapałek, wchodzi w mętny świat postkolonialnej dyplomacji i interesów krążących wokół nielegalnego handlu diamentami. W filmie obserwujemy nagrane głównie ukrytą kamerą kontakty Cortzena/Brüggera z dyplomatami, ludźmi interesów, przedstawicielami władzy. Nie wiemy, które z obserwowanych przez nas wydarzeń miały „naprawdę” miejsce, które zostały zainscenizowane, czy film z nas kpi, czy odsłania prawdę o współczesnej Afryce zniszczonej przez korupcję i ciągle kontrolowanej przez europejski biznes.
Seanse 20 i 24 lipca

Dania/Holandia
Code Blue
reżyseria: Urszula Antoniak

Reżyserka w wywiadach wspominała, że jej pierwszy film powstał z serca, natomiast drugi ma wywodzić się z trzewi. I takim właśnie kinem – sensualnym, niezwykle cielesnym – jest Code Blue.Marian to pielęgniarka, która, kierując się własną bioetyką, stara się skrócić cierpienia swoim pacjentom. Kobieta staje się świadkiem gwałtu, który z przeciwległego okna ogląda młody mężczyzna. Marian wikła się z nim w obsesyjną i brutalną relację. Po chłodnych, aseptycznych wnętrzach szpitala i skromnie urządzonych mieszkaniach snują się ludzie – fantomy stworzone z popędów. Antoniak ze skrajnego antypsychologizmu czyni zaletę, każąc widzowi w sadomasochistycznym związku szukać zarzewia prawdziwego uczucia.
Seanse 26 i 28 lipca

Finlandia, Francja, Niemcy
Człowiek z Havru
reżyseria: Aki Kaurismäki

Marcel, ubogi artysta przekwalifikowany na pucybuta, oferuje pomoc młodemu imigrantowi w przedostaniu się z Francji do Wielkiej Brytanii. Wyśmienicie wystylizowany Człowiek z Hawru Akiego Kaurismäkiego sprawia wrażenie wyobcowanego z rzeczywistości, istniejącego jedynie w określonej sferze filmowej – nawiązania do kina francuskiego i amerykańskiego, jakimi fiński reżyser wypełnił swój obraz, można mnożyć. Nie jest to jednak sztuka dla sztuki i puste ćwiczenie formalne, lecz środek do opowiedzenia historii nasyconej głębokim humanizmem, opowieści o wyrozumiałości, serdeczności i przyjaźni. I to w szczery emocjonalnie, pozbawiony naiwności sposób, do tego przesiąknięty podanym z kamienną twarzą humorem.
Seanse: 20, 27 i 29 lipca

Szwecja, Dania, Finlandia
Gra ( Play)
reżyseria Ruben Östlund

Gra to tortury w białych rękawiczkach. Reżyser Ruben Östlund nie potrzebuje wsparcia estetyki szoku ani efektownych rozwiązań fabularnych, by wprowadzić widza w stan dyskomfortu. Do osiągnięcia tego celu wystarczy jedynie chłodna reżyserska precyzja i dobrze rozwinięty zmysł prowokacji. Opowieść o psychologicznym pojedynku między grupą czarnoskórych nastolatków a ich młodszymi ofiarami zmusza nas do przedefiniowania podstawowych pojęć współczesnej demokracji. Film Östlunda stawia odważne pytania o to, co tak naprawdę znaczy dziś tolerancja, równość klasowa i solidarność społeczna. Choć reżyser nie sugeruje niczego wprost, możemy być pewni, że czekają na nas wyłącznie wstydliwe odpowiedzi.
Seanse 22 i 24 lipca

 

TRZECIE OKO : THE HAPPY END. OBRAZY KOŃCA ŚWIATA

Finlandia
Ceremonia pocieszenia
reżyseria: Eija-Liisa Ahtila

Dzieła Eiji-Liisy Ahtili, mistrzyni zacierania granicy między obiektywnym a subiektywnym, między rzeczywistością a fikcją, to opowieści o cierpieniach zwykłych ludzi. Takich jak Anni i J-P, młoda fińska para, która utonęła, bo załamał się pod nią lód. Pod wodą, doświadczając własnej śmierci, wślizgują się do równoległej rzeczywistości, gdzie doświadczają końca życia, a zarazem przeżywają alternatywny koniec swojego związku. Jak dowiadujemy się na samym początku filmu: To historia końca. Pierwsza jej część opowiada, jak to zrobić. Druga – jak to się stało. Trzecia jest rodzajem ceremonii pocieszenia.
Seanse: 23 i 26 lipca

 

MOCKUMENTY

Norwegia
Get Ready to Be Boyzvoiced
reżyseria: Espen Eckbo, Henrik Elvestad, Mathis Fürst

Get Ready to Be Boyzvoiced stanowi fascynujący przewodnik po krainie obciachu. Reżyserzy Espen Eckbo, Henrik Elvestad i Mathis Fürst w przewrotny sposób udokumentowali czasy, gdy na listach przebojów królowały plastikowe boysbandy. Norwescy twórcy postanowili przedstawić na ekranie biografię jednego z nich – fikcyjnej grupy Boyzvoiced. Historia wzlotów i upadków nordyckich braci Backstreet Boys stanowi pretekst do stworzenia niezwykle celnej satyry na muzyczną scenę Anno Domini 2000. Przy okazji norweski film pozwala na zetknięcie się z całą galerią osobliwości. Postacie obłudnego menedżera, zidiociałego fana i wyrachowanych groupies sprawiają, że Get Ready… wygląda jak dzieło kunsztownego karykaturzysty. Właśnie takie filmy kręciłby Federico Fellini, gdyby czytał „Bravo”!
Seanse: 27 i 28 lipca

 

Szczegółowe informacje oraz program na stronie festiwalu
http://www.nowehoryzonty.pl

  • RSS
  • Facebook
  • PDF
  • email