Serdecznie zapraszamy do kin na festiwal filmu dokumentalnego.

Planete Doc Film Festival odbędzie się już po raz dziesiąty, a w programie sporo pozycji ze Skandynawii. Poza Warszawą, większość filmów będzie można obejrzeć również we Wrocławiu.

Skandynawski program festiwalu:

DANIA

Duch Piramidy ( The Ghost of Piramida ),
reż. Andreas Koefoed, Dania, 2012, 65 min
Leżące na wyspie Svalbard, opuszczone osiedle górnicze. Mieszkali tam rosyjscy górnicy, choć wyspa należy do Norwegii. Pozostałości osiedla przypominają scenografie do filmów futurystycznych o świecie po III wojnie światowej. Choć ludzi tam już nie ma, to minimalistyczne betonowe budynki mieszkalne stoją nadal, niczym świadkowie przeszłego życia. Duński zespół muzyczny Efterklang ląduje na opuszczonej wyspie, która od razu staje się obiektem ich fascynacji. Muzycy postanawiają wyrazić istniejącą wokół melancholię w formie beatów, które tworzą ich nowy album zatytułowany Piramida. W towarzystwie małomównego i niezachwyconego tym miejscem rosyjskiego przewodnika, zespół wyrusza na poszukiwania skarbu, ukrytego w opuszczonych budynkach. Narrator filmu, były mieszkaniec Piramidy o imieniu Aleksander, zabiera nas w podróż do minionej ery, czyli do czasów, kiedy osiedle kwitło. Rosyjscy górnicy wraz z rodzinami żyli tu na wysokim poziomie, nieosiągalnym wówczas dla górników w Rosji. Słyszymy o przyjemnościach życia towarzyskiego w tej unikalnej społecznej utopii. Zebrane przez Efterklang dźwięki w trakcie filmu zaczynają nabierać kształtów muzyki i stają się ciekawym tłem dla opowieści o wzlotach i upadkach Piramidy. Ciekawa, choć melancholijna historia tego zapomnianego miejsca okazuje się magiczna i pozostawia widza pod wrażeniem, które zostaje w nim na długo.

Wybrane festiwale i nagrody / Selected festivals and awards: 2012 – MFF Amsterdam / IDFA, 2012 – CPH:DOX Kopenhaga / CPH:DOX Copenhagen

Twórcy
Reżyseria/Directed by: Andreas Koefoed
Zdjęcia/Cinematography by: Alexander Ivanovic, Andreas Koefoed, Sophia Olsson
Producenci/Producers: Efterklang, Andreas Koefoed
Produkcja /Production: Koefoed Film

Pokazy:
Warszawa
18 maja, 20:00 / Kinoteka 1
19 maja, 17:00 / Kinoteka 2
19 maja, 11:00 / Kinoteka
Wrocław:
17 maja, 20:00 / DCF Wrocław Lalka

Po filmie Duch Piramidy o godz. 22:00 Koncert zespołu Efterklang (Dolnośląskie Centrum Filmowe, 19:30)| Klub Festiwalowy Niskie Łąki/Podwórko ul.Ruska 46 |

Wstęp wolny, tylko z biletem na film pokazywany w programie tegorocznego festiwalu PLANETE+ DOC / Entrance free only with a ticket for this year’s festival film

Efterklang powstał w Kopenhadze w 2001 roku. Zespół tworzą: Mads Christian Brauer, Casper Clausen i Rasmus Stolberg.

Ludzki wymiar (Human Scale)
reż. Andreas M. Dalsgaard, Dania, 2012, 83 min
Współczesne metropolie cechuje jedno – gigantyczne samochodowe estakady przecinają miasta, domy-wieże, w których istoty ludzkie żyją w betonowych boksach. 50 procent ludzi mieszka dziś w metropoliach, a do 2050 roku ta skala zwiększy się do 80 procent. Czy rzeczywistość dzisiejszych miejskich aglomeracji w jakikolwiek sposób odpowiada na potrzeby ich mieszkańców?
Duński architekt Jan Gehl i jego zespół zmagają się z epokowym wyzwaniem: chcą przywrócić miasta mieszkańcom i odebrać je samochodom. Planują taki kierunek zmian w miejskiej urbanistyce, aby ludzki wymiar miasta był w niej zdecydowanie najważniejszy. Celem jest poprawa jakości życia w miastach, zrównoważony ich rozwój oraz udogodnienia, przede wszystkim dla przechodniów i rowerzystów. Główny slogan Gehla jest bardzo prosty: odzyskać strefę publiczną miasta dla jego mieszkańców. Gehl koncentruje się głównie na relacji między środowiskiem stworzonym przez człowieka i jakością życia w miastach. Jego wizja i projekty spotykają się z entuzjastycznym przyjęciem oraz poparciem zarówno architektów, jak i władz miast na całym świecie: od Kopenhagi po Pekin, od Szanghaju po Nowy Jork, od Los Angeles po Melbourne i od Christchurch po Dakar.
Reżyser pokazuje nie tylko innowacyjne projekty Gehla, lecz również sposób, w jaki wdrażane są w miastach. Film jest bardzo spójny estetycznie, zachwyca formą, a szczególnie wysmakowanymi zdjęciami. Pod względem stylistyki przypomina dokumentalne science fiction, które dzieje się na naszych oczach.

Wybrane festiwale i nagrody / Selected festivals and awards: 2012 – MFF Amsterdam / IDFA

Twórcy
Reżyseria/Directed by: Andreas M. Dalsgaard
Zdjęcia/Cinematography by: Heikki Färm , Adam Philp
Producenci/Producers: Signe Byrge Sørensen
Produkcja /Production: Final Cut for Real

Pokazy:
Warszawa
16 maja, 18:00 / Kinoteka 1
17 maja, 22:00 / Kinoteka 1
18 maja, 17:00 / Kinoteka 1
Wrocław
13 maja, 14:30 / DCF Wrocław Warszawa
18 maja, 21:30 / DCF Wrocław Warszawa

Mój Afganistan. Życie w zakazanej strefie (My Afghanistan – Life in the Forbidden Zone / Mit Afghanistan – Livet i den forbudte zone)
reż. Nagieb Khaja, Dania, 2012, 88 min
„Nie filmujcie tego, co według was chcielibyśmy, żebyście sfilmowali” – takie słowa słyszą od reżysera Afgańczycy z ogarniętej permanentną wojną z talibami prowincji Helmand. Dostają telefony, którymi mają rejestrować swoją codzienność. Nie było łatwo znaleźć chętnych. W okolicy toczą się walki, są zamachy bombowe, a narażeniem życia jest nawet wyprawa na bazar lub zajęcia w szkole. Uczestnicy projektu to prawdziwy przekrój współczesnego Afganistanu: rolnik, lekarz, student, pielęgniarka, budowlaniec. Dzięki nim dokonuje się filmowy cud – rzeczywistość, którą odruchowo kojarzymy z informacyjnymi fleszami pełnymi trupów i nienawiści, a w najlepszym razie filmami dokumentalnymi o tragedii zachodnich żołnierzy (Wojna Restrepo), nagle ukazuje oblicze, ukryte wcześniej przed zachodnim spojrzeniem. Otoczone wysokim murem olbrzymie dziedzińce, skrywające drzewa owocowe, wypełnione rozbrykaną dziatwą, wielopokoleniowymi rodzinami spożywającymi posiłki, dorosłymi skupionymi na codziennych zajęciach… Filmowcy-amatorzy nie wahają się również uwieczniać bardziej intymnych chwil: łez w oczach dzieci słyszących świst karabinowych kul, rozmów nastolatków o dziewczynach z sąsiedniej wioski, radosnych zabaw w pobliskim potoku, rolnika mówiącego z dumą o płodach swojej ziemi…
Zadziwia odwaga domorosłych reporterów – nagrywają wywiady z upadłymi hodowcami opium, parodiują krwiożerczych talibów, wypytują policjantów o relacje z Al Kaidą. Forma ich filmów, zgrabnie zmontowanych przez reżysera, przypomina dokonania słynnego awangardzisty Jonasa Mekasa.
Film wyreżyserował Nagieb Khaja, Afgańczyk od wielu lat mieszkający w Danii. Jego umiejętność połączenia wschodniej i zachodniej perspektywy to klucz do sukcesu tego obrazu. Z każdym ujęciem przybliża się do wyznaczonego celu: pokazać światu Afganistan, jakiego nikt jeszcze nie widział.

Wybrane nagrody i festiwale / Selected festivals and awards: 2012 – MFF Amsterdam / IDFA, 2012 – CPH:DOX Kopenhaga / CPH:DOX Copenhagen, 2012 – MFF Dubaj / Dubai IFF

Twórcy
Reżyseria/Directed by: Nagieb Khaja
Zdjęcia/Cinematography by: Henrik Bohn Ipsen
Producenci/Producers: Henrik Grunnet, Lise Lense-Møller
Produkcja /Production: Piraya Film, Danish FIlm Institute

Pokazy:
Warszawa
10 maja, 14:00  Iluzjon Stolica
15 maja, 14:00  Iluzjon Stolica

Normalne życie (Normal Life, A / En mors kamp for et normalt liv)
reż. Mikala Krogh, Dania, 2012, 73 min
Bohaterka filmu, pastor Becky Fisher należy do społeczności ewangelików. Całą energię wkłada w organizowanie obozów wyznaniowych dla dzieci – Kids on Fire. Ewangelicy wkładają wiele starań w stworzenie Armii Boga, której „żołnierzy” rekrutuje się wśród najmłodszych Amerykanów. Dzieci są najbardziej podatne na indoktrynację. Becky Fisher ma na tym polu wielkie zasługi.
Kamera z bliska rejestruje najbardziej emocjonujące momenty działania charyzmatycznej pastor. Gdy doprowadza podopiecznych do duchowej ekstazy i histerycznych drgawek, sprawia, że mówią językami i płaczą poruszeni obecnością Ducha Świętego. Jednak kościół ewangelicki ma to do siebie, że tam eksponuje się emocje, a chwalić Boga można na wiele sposobów. Podczas jednego z występów członkowie Kids On Fire w kamuflażach, uzbrojeni w kije tańczą wojenne tańce w rytm chrześcijańskiego heavy-metalu. To wszystko za przyzwoleniem rodziców, którzy często zamiast posyłać dzieci do szkoły, uczą je w domu. Ewolucjonizm zastępują teorią stworzenia. Choć Becky proces indoktrynacji ma doskonale zaplanowany, czasem pojawiają się zabawne niekonsekwencje. Fisher przestrzega przed Harrym Potterem jako wrogiem Boga, lecz stworzenie człowieka inscenizuje już za pomocą Barbie i Kena.
Oprócz żarliwej modlitwy Becky uczy dzieci szacunku do narodowych symboli i prezydenta Georga W. Busha, którego tekturowa podobizna jest milczącym uczestnikiem wszystkich zgrupowań. Becky Fisher nie ukrywa, że chciałaby, by jej podopieczni byli tak żarliwi w chrystianizacji jak wychowankowie palestyńskich wojskowych obozów treningowych w swojej sprawie. Muzułmanów postrzega jako wrogów. Choć ewangelicyzm jest bliski religijnemu ekstremizmowi, do tej społeczności należy w USA 30 milionów osób.

Wybrane festiwale i nagrody / Selected festivals and awards: 2006 – Nominacja do Oscara® w kategorii Najlepszy Pełnometrażowy Film Dokumentalny / Oscar® Nomination for the Best Documentary Feature, 2006 – MFF Silverdocs: Nagroda Sterling Feature, Główna Nagroda Jury / Silverdocs IFF: Sterling Feature Award, Main Jury Award, 2006 – FF Tribeca: Nagroda Specjalna Jury / Tribeca FF: Special Jury Award

Twórcy
Reżyseria/Directed by: Heidi Ewing, Rachel Grady
Zdjęcia/Cinematography by: Mira Chang, Jenna Rosher
Producenci/Producers: Heidi Ewing, Rachel Grady
Produkcja /Production: Loki Films

Pokazy:
Warszawa
10 maja, 15:30  Kinoteka 1
13 maja, 14:00  Kinoteka 7
17 maja, 15:30  Kinoteka 4

Uwolnij umysł (Free the Mind)
reż. Phie Ambo, Dania, 2012, 72 min
Traumatyczne doświadczenia w niejasny dla nauki sposób zostawiają trwałe ślady w ludzkiej świadomości. Ich usuwanie wiąże się ze żmudnym procesem poszukiwania idealnej metody psychoterapii. Z braku wiedzy o funkcjonowaniu mózgu często kończą się niepowodzeniem i uzależnieniem pacjentów od niekończących się sesji terapeutycznych lub farmakologicznych metod redukcji symptomów psychologicznych schorzeń. Profesor Richard Davidson z Uniwersytetu w Wisconsin opracował paranaukową metodę likwidacji skutków bolesnych doświadczeń z przeszłości. Wyszedł z założenia, że uaktywnienie mentalnej wrażliwości jest kluczem do przywrócenia organizmowi jego psychicznej równowagi. Zamiast tradycyjnych, punktowych, sposobów leczenia schorzeń psychicznych, zaproponował rodzaj treningu, opartego na medytacji, który ma ułatwić pacjentom uruchomienie autoregeneracyjnych zdolności umysłu.
Film podąża tropem trójki bohaterów, usiłujących pozbyć się bagażu trudnych doświadczeń z przeszłości. W eksperymencie udział biorą nadpobudliwy i zmagający się z uczuciem ciągłego strachu chłopiec, oraz dwóch weteranów wojen w Iraku i Afganistanie, którzy cierpią na napady agresji i niekontrolowanego przerażenia. Śledzimy jak, dzięki terapii zbiorowej, połączonej z wizualizacjami, prostymi technikami jogi oraz medytacją, bohaterowie filmu usiłują przez kilka miesięcy przezwyciężyć patologiczne symptomy zakorzenione w dawnych traumach.

Wybrane nagrody i festiwale / Selected festivals and awards: 2012 – MFF Amsterdam / IDFA

Twórcy
Reżyseria/Directed by: Phie Ambo
Zdjęcia/Cinematography by: Phie Ambo
Producenci/Producers: Sigrid Dyekjær
Produkcja /Production: Danish Documentary Production

Pokazy:
Warszawa
13 maja, 19:00 /Kinoteka 2
17 maja, 22:00 /Kinoteka 2
18 maja, 14:30 /Kinoteka 2
Wrocław
16 maja, 19:30 / DCF Wrocław Polonia

W poszukiwaniu Billa (Searching for Bill)
reż. Jonas Poher Rasmussen, Dania, 2012, 75 min
Bob Mason dowiaduje się, że jego skradziony samochód został właśnie odnaleziony w Detroit. Zostawia w domu w Luizjanie żonę z dzieckiem i wyrusza w podróż, która niespodziewanie przedłuży się o kilka tygodni i o kilka nowych miejsc, jak Nowy Orlean, Los Angeles i Slab City, położonym na pustyni Colorado. Bob odkryje w swoim samochodzie notes złodzieja o imieniu Bill, w którym znajdzie notatki, rysunki i kontakty do innych oszukanych osób. Postanowia wyruszyć ich śladem, by dotrzeć do samego Billa. Po drodze pozna świat ludzi zbuntowanych, przegranych albo walczących po swojemu, żyjących na marginesie spraw i kodeksów „normalnego” społeczeństwa.

Wybrane nagrody i festiwale / Selected festivals and awards: 2012 – CPH:DOX Kopenhaga: Nagroda Nordic:Dox / CPH:DOX Copenhagen: Nordic:Dox Award

Twórcy
Reżyseria/Directed by: Jonas Poher Rasmussen
Zdjęcia/Cinematography by: Nadim Carlsen
Producenci/Producers: Dharmafilm
Produkcja /Production: David B. Sørensen

Pokazy:
11 maja, 13:30  Kinoteka 1
12 maja, 12:00  Kinoteka 2
14 maja, 15:00  Kinoteka 2

Wynajmij rodzinę Sp. z o.o. ( Rent a Family Inc. / Lej en familie A/S)
reż. Kaspar Astrup Schröder, Dania, 2012, 77 min
Ryuichi to 44-letni Japończyk, który tylko z pozoru jest przykładnym ojcem rodziny. Ma żonę oraz dwóch synów i oficjalnie utrzymuje się z pracy w dziale obsługi klienta w jednej z fabryk zabawek. Potajemnie prowadzi jednak drugie życie. Ma własny biznes – firmę o nazwie I Want to Cheer You Up Ltd. (Chcę Cię Rozweselić), która za pieniądze pomaga innym stworzyć sztuczne więzy rodzinne lub społeczne. Ryuichi wynajmuje klientom ludzi, którzy udają członków ich rodzin, narzeczonych, przyjaciół, kolegów lub kogokolwiek zechcą, tylko po to, aby pomóc w ukryciu ich rodzinnych tajemnic lub po prostu ich uszczęśliwić. Firma działa od 4 lat i zatrudnia 32 osoby w różnym wieku, o różnej płci, wyglądzie, charakterze i zainteresowaniach, w tym również Ryuichijego.
Ryuichi prowadzi biznes bez wiedzy rodziny, z domu, gdzie w kuchni przez internet lub telefon umawia się z klientami. Ten biznes bardzo mu odpowiada, bo sam niezbyt radzi sobie w życiu prywatnym. Udając kogoś innego, nareszcie może stać się idealnym mężem lub ojcem, bo w rzeczywistości nie jest w stanie sprostać podobnemu wyzwaniu.
Film jest nie tylko wyjątkową historią z pozoru tylko zwykłego człowieka, lecz również ciekawą diagnozą japońskiego społeczeństwa, które stawia jednostce trudne do sprostania wymagania, doprowadzając do skrajnych, często zaskakujących, decyzji i reakcji.

Wybrane festiwale i nagrody / Selected festivals and awards: 2012 – MFF Amsterdam / IDFA, 2012 – CPH:DOX Kopenhaga / CPH:DOX Copenhagen

Twórcy:
Reżyseria/Directed by: Kaspar Astrup Schröder
Zdjęcia/Cinematography by: Kaspar Astrup Schröder, Kajita Akihiro
Producenci/Producers: Mette Heide
Produkcja /Production: Plus Pictures ApS, Danish Film Institute

Pokazy:
Warszawa
16 maja, 21:30  Kinoteka 4
19 maja, 15:00  Kinoteka 4
Wrocław:
15 maja, 19:00 / DCF Wrocław Lalka
16 maja, 14:30 / DCF Wrocław Lalka

Wyprawa na koniec świata (Expedition to the End of the World, The / Ekspeditionen til verdens ende)
reż. Daniel Dencik, Dania, 2013, 90 min
Wyprawa na koniec świata to prawdziwy film przygodowy XXI wieku. Na trzymasztowy szkuner mustrują się artyści, naukowcy i ich ambicje warte przynajmniej Noego lub Kolumba. Mają jeden cel: gwałtownie topniejący masyw północno-wschodniej Grenlandii, a przede wszystkim miejsca, które nie mają oznaczeń i nazw na współczesnych mapach świata. Jednak ta epicka podróż, w której odważni żeglarze poznają koszmary białych niedźwiedzi i oglądają pozostałości osad z epoki kamienia łupanego, a także nieznane dotąd gatunki mikrobów, ma również inne zadanie. W jej trakcie załoga zmuszona jest skonfrontować się z fundamentalnymi życiowymi problemami, które rodzą szereg egzystencjalnych pytań…
Ciekawość świata i oryginalne poczucie humoru łączą się w tym filmie z uwodzącymi obrazami przestrzeni, nadal jeszcze nieskażonej przez działalność człowieka. Dziecięce marzenia o dalekich podróżach reżyser spełnia na przykładzie dorosłych artystów (Tal R, Daniel Richter) oraz naukowców (Minik Rosing). Na oddzielną uwagę zasługuje ścieżka dźwiękowa filmu. Połączenie muzyki Mozarta z utworami Metalliki odzwierciedla niezwykłego ducha tej wyprawy, której członkowie nazwali siebie samych „grenlandzkimi mudżahedinami”.

Wybrane festiwale i nagrody / Selected festivals and awards: 2012 – MFF Amsterdam / IDFA, 2012 – CPH:DOX Kopenhaga / CPH:DOX Copenhagen

Twórcy
Reżyseria/Directed by: Daniel Dencik
Zdjęcia/Cinematography by: Martin Munch (DFF), Torben Forsberg (DFF), Adam Philp (DFF), Valdemar C.V. Leisne
Producenci/Producers: Michael Haslund-Christensen
Produkcja /Production: Haslund Film

Pokazy:
Warszawa
11 maja, 21:30  Kinoteka 3
12 maja, 14:00  Kinoteka 3
13 maja, 16:30  Kinoteka 3
Wrocław
16 maja, 21:00 / DCF Wrocław Warszawa
19 maja, 12:30 / DCF Wrocław Warszaw

Z litości. Prawdziwy portret adopcji (Mercy Mercy – A Portrait of a True Adoption / Mercy Mercy – Adoptionens pris)
reż. Katrine W. Kjær, Dania, 2012, 94 min
Na pierwszy rzut oka adopcja wydaje się sytuacją atrakcyjną dla obu stron: sierota dostaje kochających rodziców, którzy oferują jej lepsze życie, a rodzice adoptują dziecko, na które zazwyczaj bardzo długo czekali. Świat adopcji to jednak także zwykły rynek popytu i podaży, a Etiopia przoduje w tym procesie. Żyją tam tysiące sierot, które czekają na adopcję, a gorzka prawda, że dobro dzieci nie zawsze jest priorytetem, często okazuje się tu bolesną rzeczywistością.
Film przedstawia jedną z takich historii. Masho i jej młodszy brat Rob nie są typowymi sierotami. Ich chorzy na AIDS rodzice żyją, ale oddali je do adopcji w nadziei, że w ten sposób zapewnią dzieciom lepsze życie i edukację. Dwójka malców wędruje z nowymi rodzicami do Danii, ale nie oznacza to wcale, że od razu jest im lepiej. Przez cztery lata reżyserka podąża za losem dzieci i ich prawdziwych oraz przybranych rodziców, obserwując powiększające się u wszystkich stałe poczucie bezradności. Nowi duńscy rodzice nie dają sobie rady z upartą Masho, która nie chce dostosować się do nowej rodziny i rzeczywistości. Z kolei etiopscy rodzice wpadają w rozpacz, bo przestają otrzymywać od adopcyjnej agencji wiadomości o losie swoich dzieci. Reżyserka filmuje wszystko: podróż dzieci do Danii, napięcie w nowym domu i kolejne pożegnanie. W drobiazgowy sposób i bez straty najmniejszych niuansów pokazuje trudne i przykre oblicze międzynarodowych adopcji, obopólny ból dzieci i rodziców, a także społeczne, kulturowe i religijne kontrasty, z którymi dzieci, chcąc nie chcąc, muszą się pogodzić.

Wybrane festiwale i nagrody / Selected festivals and awards: 2012 – MFF Amsterdam / IDFA

Twórcy
Reżyseria/Directed by: Katrine W. Kjær
Zdjęcia/Cinematography by: Henrik Bohn Ipsen
Producenci/Producers: Miriam Nørgaard, Sara Stockmann, Vibeke Windeløv
Produkcja /Production: Fridthjof Film A/S, Danish Film Institute

Pokazy:
Warszawa
10 maja, 21:00 / Iluzjon Stolica
19 maja, 18:30 / Iluzjon Stolica
Wrocław:
13 maja, 14:30/ DCF Wrocław Lalka

 

FINLANDIA

Fińska krew, szwedzkie serce ( Finnish Blood Swedish Heart / Laulu koti-ikävästä )
reż. Mika Ronkainen, Finlandia/ Szwecja, 2012, 90 min
Kai jest w Finlandii gwiazdą rocka. Niby wszystko w jego życiu gra – udane małżeństwo, syn, artystyczny sukces. Jednak wciąż czuje, że coś jest nie tak. Zaczyna podejrzewać, że sekret tkwi w jego dzieciństwie, które spędził w Szwecji. W latach 70. jego rodzice, podobnie jak kilkaset tysięcy ich rodaków, zdecydowali się na wieloletnią emigrację zarobkową do bogatszych sąsiadów. Kai, wrażliwe dziecko, jest podwójnie wykorzeniony – w Szwecji wytykano mu fińskie pochodzenie, w dorosłym życiu nie do końca może się odnaleźć w rodzimym kraju.
Pewnego dnia proponuje ojcu wyprawę do Göteborga. W samochodzie zaczyna się psychodrama – dwóch dorosłych mężczyzn, którzy po raz pierwszy w życiu mają okazję do szczerej rozmowy. Trauma przymusowej emigracji, przysłowiowy fiński alkoholizm, wyczuwalna pogarda i poczucie wykluczenia. Blaski i cienie imigranckiego blokowiska – samobójstwa sąsiadów, rodzinne spotkania, dziecięce zabawy i pierwsze lata w szkole.
Lekka w tonie opowieść o letniej wyprawie niepostrzeżenie zmienia się w bergmanowską psychodramę, by po chwili stać się musicalem. Powstrzymywane latami uczucia muszą wybuchnąć, a długo skrywany rodzinny sekret z każdym kilometrem jest bliższy ujawnienia…

Twórcy
Reżyseria/Directed by: Mika Ronkainen
Zdjęcia/Cinematography by: Vesa Taipaleenmäki
Producenci/Producers: Ulla Simonen
Produkcja /Production: Hysteria Film AB, Klaffi Productions

Pokazy:
Warszawa
12 maja, 19:00  Kinoteka 2
13 maja, 14:00  Kinoteka 2
14 maja, 21:30  Kinoteka 2
Wrocław
12 maja, 19:30 / DCF Wrocław Polonia
17 maja, 17:00 / DCF Wrocław Polonia
18 maja, 17:30 / DCF Wrocław Lalk

Wybrane nagrody i festiwale / Selected festivals and awards: 2013 – MFF Göteborg: Nagroda Dragon Award dla Najlepszego Skandynawskiego Filmu Dokumentalnego / Goethenburg IFF: Dragon Award for Best Nordic Documentary

Taniec wyklętych kobiet ( Dance of Outlaws )
reż. Mohamed El Aboudi, Finlandia, 2012, 85 min
Marokanka o imieniu Hind oficjalnie nie istnieje, bo w wieku 15 lat została zgwałcona i utraciła tożsamość oraz status członka marokańskiego społeczeństwa. Rodzice wyrzucili ją z domu, bo przyniosła hańbę rodzinie, a bracia zabrali dokumenty, bez których nie mogła funkcjonować. Miała dwa wyjścia: albo zostać prostytutką albo tancerką na tradycyjnych weselach. Wybrała oba, bo tylko w ten sposób udało jej się przetrwać. W wieku 22 lat kilka razy siedziała w więzieniu. Ma dwójkę dzieci, które zmuszona była oddać.
Takich kobiet jak ona jest w Maroku znacznie więcej. Córki prostytutek, porzucone nieletnie narzeczone i inne kobiety, które odwróciły się od patriarchalnego społeczeństwa żyją tu w ciągłym lęku, narażone na psychiczną i fizyczną przemoc, a nawet utratę życia. Film pokazuje sytuację współczesnych banitek, które bezwiednie i niesprawiedliwie skazane zostają na wygnanie. Hind wzbudza podziw odwagą i determinacją, z jaką stara się odzyskać tożsamość, dzieci i prawo do normalnego życia. „W marcu 2012 roku – tłumaczy reżyser – świat poruszyła wiadomość o 16-letniej Marokance Aminie El-Filali, która popełniła samobójstwo po tym, jak kazano jej poślubić mężczyznę, który ją zgwałcił. W ten sposób gwałciciel miał uniknąć kary. Ten film pokazuje, że Amina to nie wyjątek, lecz początek góry lodowej. Oddałem tu głos takim ludziom, jak ona: bezsilnym, wyrzuconym poza społeczny margines – takim, których społeczeństwo po prostu się wstydzi i nie chce znać. Zawalczyłem z hipokryzją i tradycyjnym pojmowaniem honoru i wstydu. Takich kobiet, jak Hind jest na świecie mnóstwo. Żyją bez tożsamości, a gdy zajdą w ciąże, ten okrutny cykl, w którym miesza się bieda, przemoc i beznadzieja, przenosi się na kolejne pokolenia”.

Wybrane festiwale i nagrody / Selected festivals and awards: 2012 – MFF Locarno: Nagroda Premio Zonta Club Locarno / Locarno IFF: Premio Zonta Club Locarno, 2012 – MFF Helsinki / Helsinki IFF, 2012 – CPH:DOX Kopenhaga / CPH:DOX Copenhagen

Pokazy:
Warszawa
12 maja, 19:30 /Kinoteka 7
13 maja, 16.00 /Kinoteka 7
14 maja, 16.00 /Kinoteka 3
Wrocław
17 maja, 18:00 / DCF Wrocław Lalka

 

NORWEGIA

Gang z Gulabi ( Gulabi Gang )
reż. Nishtha Jain, Norwegia/ Indie/ Dania, 2012, 110 min
Gulabi Gang to silny lokalny ruch zaangażowanych społecznie hinduskich kobiet. Założony w 2006 roku przez Sampat Pal Devi w Bundelkhand, niedaleko Uttar Pradesh, od 2010 roku działa w całych południowych Indiach. Jego celem jest walka z przemocą wobec kobiet, a także z łamaniem ich praw, co w południowych Indiach zdarza się niezwykle często. Nadal obowiązuje tam kultura patriarchalna, podział kastowy oraz analfabetyzm wśród kobiet, a przemoc domowa, niewolnicza praca dzieci i małżeństwa nieletnich to dla mieszkających tam ludzi chleb powszedni.
Gulabi Gang znany jest również pod nazwą Różowy Gang (Pink Gang), gdyż jego członkinie noszą różowe sari, a w ręku mają bambusowe pałki, zwane laathis. „Nie jesteśmy gangiem w tradycyjnym tego słowa znaczeniu – tłumaczy Sampat – jesteśmy gangiem walczącym o sprawiedliwość”. Gulabijki odwiedzają mężczyzn, którzy stosują przemoc wobec kobiet i same organizują przesłuchanie, a następnie pałkami wymierzają sprawiedliwość. Publicznie protestują również przeciw małżeństwom nieletnich oraz idei posagu, organizują zbiórki żywności i pieniędzy dla najbiedniejszych mieszkańców rejonu.
Film dokumentuje zmagania członkiń Gulabi Gang, który zrzesza dziś nie tylko dziesiątki tysięcy kobiet, lecz również setki mężczyzn i ma swój odłam w Paryżu. Oglądamy Gulabijki podczas rozmów kwalifikacyjnych, a także prowadzonych przez nich śledztw w sprawie spalenia kobiet. Obserwujemy jak starają się rozwiązywać lokalne konflikty. Okazuje się, że obrana przez nich metoda, oparta na prostym rozwiązaniu, czyli bezpośredniej reakcję i konfrontacji z problemem, jest najskuteczniejszym narzędziem do walki o ludzkie prawa i zmianę tradycyjnych postaw, światopoglądu i społecznego systemu.

Wybrane festiwale i nagrody / Selected festivals and awards: 2012 – MFF Amsterdam / IDFA, 2012 – IFF Dubaj: Nagroda Główna / Dubaj IFF: Best Film Award

Twórcy
Reżyseria/Directed by: Nishtha Jain
Zdjęcia/Cinematography by: Rakesh Haridas
Producenci/Producers: Torstein Grude
Produkcja /Production: Final Cut for Real, Piraya Film A/S, Raintree Films

Pokazy:
Warszawa
13 maja, 21:00 Iluzjon Stolica
14 maja, 20:30 Iluzjon Stolica

Powrót naszych chłopców ( When the Boys Return / Mellom murene )
reż. Tone Andersen, Norwegia, 2012, 58 min
W ciągu ostatnich 10 lat w izraelskich więzieniach znalazło się około 8 tysięcy palestyńskich dzieci. Większość z nich po opuszczeniu murów przez wiele lat cierpi na traumy i nie może odnaleźć się w dorosłym życiu. Po kilku miesiącach zwykle znów trafiają za kratki. Wyroki za najmniejsze przewinienia wahają się od kilku miesięcy do nawet dwóch lat.
Film opowiada historię 12 chłopców z okolic Hebronu, dla których palestyńskie organizacje pozarządowe organizują 3-miesięczne kursy, mające pomóc im wrócić do normalnego życia. To nastolatki, skłonne do wygłupów i z trudem mówiące o swoich uczuciach. Siła filmu tkwi w prostocie – to szczere słowa chłopców o problemach z agresją, samookaleczaniu, tęsknotą za uwięzionym rodzeństwem, krótkich chwilach szczęścia, gdy rodzina jest razem. Widać wyraźnie, że prawdziwa tragedia okupacji to nie walki i zamachy, lecz przetrącony kręgosłup moralny kolejnych pokoleń wchodzących w dorosłość Palestyńczyków. Przemoc, także symboliczna, której doświadczają od najmłodszych lat, nie pozostawia im żadnego wyboru. Obserwujemy rzeczywistość, w której młodzi ludzie się duszą – nie tylko metaforycznie. Choć mieszkają kilkadziesiąt kilometrów od pięknych plaż, mogą je oglądać tylko za pośrednictwem satelity. Frustracja, trudna sytuacja gospodarcza, religijny fundamentalizm i szalejące hormony – to gleba, na której rosną przyszli szachidzi.
Mimo, że film był koprodukowany przez angielską Al Jazeerę, twórcy unikają stronniczego komentarza. Skupiają się na nagiej rzeczywistości, przybliżeniu nam codziennego życia przeciętnych Palestyńczyków. Oglądamy zabawy dzieci w sadzie, domy pokryte palestyńskimi flagami i graffitti z Che Guevarą, wyprawy chłopców na pobliskie wzgórza, ich lęk przed zbliżającą się klasówką, udział w kolejnych demonstracjach, rytualne rzucanie kamieniami w izraelskie wieże obserwacyjne. Widzimy także lęk rodziców o dzieci, które w każdej chwili mogą być zabrane z domu. Dziwnym trafem żołnierze najczęściej zgarniają ich tuż przed ważnymi egzaminami…

Wybrane nagrody i festiwale / Selected festivals and awards: 2013 – Human Wrights Human Wrongs Oslo / Human Wrights Human Wrongs Oslo, 2012 – MFF Amsterdam / IDFA,Winner best medium documentary Family & Child award/ Aljazeera Int. documentary film festival/Social impact media award – UK/Nordic/Docs/The Norwegian film festival /London Palestinian filmfestival/Chicago Palestinian film festival

Twórcy
Reżyseria/Directed by: Tone Andersen
Zdjęcia/Cinematography by: Tone Andersen
Producenci/Producers: Tone Grøttjord, Anita Rehoff Larsen
Produkcja /Production: Sant & Usant AS

Pokazy:
Warszawa
14 maja, 13:00  Kinoteka 3
16 maja, 12:30  Kinoteka 3
17 maja, 14:30  Kinoteka 5

Zawsze obcy ( Nowhere Home / De andre )
reż. Margreth Olin, Norwegia/ Szwecja, 2012, 93 min
Zgodnie z prawem norweskim ( od 2009 roku) przebywający w Norwegii nielegalni nieletni imigranci po osiągnięciu pełnoletniości tracą status azylantów i muszą być deportowani do swoich ojczyzn. W dniu swoich osiemnastych urodzin nastoletni uchodźcy muszą nagle porzucić swój dotychczasowy status dzieci i stać się dorosłymi skazanymi na natychmiastowy powrót do państw Afryki lub Bliskiego Wschodu. Na groźbę deportacji do ojczyzn, z których uciekli przed wojną i biedą, młodzi ludzie reagują najczęściej próbami samobójczymi, chorobami psychicznymi, samookaleczeniami lub wchodzeniem na ścieżkę przestępczą.
Eksperymentalny ośrodek w Salhus został utworzony przez rząd norweski jako miejsce, w którym gromadzi się azylantów, pochodzących z rożnych krajów świata. Przygotowuje on do przekroczenia kryzysowej bariery, jaką okazuje się w ich przypadku pełnoletność. Reżyserka filmu opowiada historie kilku osiemnastolatków z placówki, śledząc ich losy przez kilkanaście miesięcy. Towarzyszy im podczas codziennej egzystencji w Salhus, deportacji, prób nielegalnego powrotu do Norwegii, osadzeń w ośrodkach karnych, a także rozpraw sądowych odbierających status azylanta.
Osobiste historie nastolatków skonfrontowano tu z gorzką wizją problemów norweskiego systemu prawnego w zakresie uchodźców. Otwiera to szereg pytań o sens, możliwości i granice europejskiej pomocy dla regionów świata ogarniętych wojną.

Wybrane nagrody i festiwale / Selected festivals and awards: 2012 – MFF Amsterdam / IDFA

Twórcy
Reżyseria/Directed by: Margreth Olin
Zdjęcia/Cinematography by: Øystein Mamen, Jamal Penjweny
Producenci/Producers: Margreth Olin
Produkcja /Production: Speranza Film

Pokazy:
Warszawa
10 maja, 18:00  Kinoteka 1
11 maja, 15:30  Kinoteka 1
12 maja, 14:00  Kinoteka 2

 

SZWECJA

Nagi przed tobą ( For You Naked )
reż. Sara Broos, Szwecja, 2012, 74 min
Znany szwedzki artysta Lars Lerin i Manoel Marques (Junior), tancerz z małego brazylijskiego miasteczka, spotkali się po raz pierwszy na szwedzkim lotnisku. Poznali się wcześniej przez Skype’a, ale z powodu braku znajomości jakiegokolwiek wspólnego języka, nie mogli ze sobą porozmawiać. Dlatego postanowili się spotkać.
„A wtedy otworzyły się im obojgu oczy i poznali, że są nadzy; spletli więc gałązki figowe i zrobili sobie przepaski”. Jednak Lars i Junior nie mieli nawet listka figowego języka, za którego pomocą mogliby się porozumieć i ukryć nieporadność pierwszej randki. Co więcej, od początku odkryli wszystkie karty: pragnienie miłości i związane z nim uczucia lęku, zależności, samotności i wielkiej nadziei.
Świadkiem tego spotkania była Sara Broos, reżyserka i kuzynka Larsa, która nie odwróciła oczu, ale zdecydowała się pozostać blisko bohaterów, aby przez kolejne dni, tygodnie i miesiące rejestrować dalsze losy ich związku. I niespodziewanie dla zażenowanych widzów i samych zawstydzonych kochanków, postanowili być razem, nawet gdyby bramy raju miały pozostać na zawsze zamknięte.

Wybrane festiwale i nagrody / Selected festivals and awards: 2012 – MFF Amsterdam / IDFA, 2012 – MFF Karlowe Wary / Karlovy Vary IFF, 2012 – MFF Göteborg: Nagroda Dragon Award dla Najlepszego Szwedzkiego Filmu Dokumentalnego / Goethenburg IFF: Dragon Award Best Swedish Documentary

Twórcy
Reżyseria/Directed by: Sara Broos
Zdjęcia/Cinematography by: Sara Broos
Producenci/Producers: Sara Broos
Produkcja /Production: Alma Film

Pokazy:
Warszawa
10 maja, 21:30  Kinoteka 2
11 maja, 21:30  Kinoteka 2
17 maja, 22:00  Kinoteka 5

Przyszłość, moja miłość ( Future My Love )
reż. Maja Borg, Szwecja/ Szkocja, 2012, 96 min
Reżyserka Maja Borg, w obliczu uczuciowego i emocjonalnego kryzysu, udaje się w niezwykłą podróż, która pozwoli jej znaleźć odpowiedź na pytania o naszą przyszłość na globalnym rynku, wolność w świecie towarów i odpowiedzialność za przyszłe życie społeczeństwa. Podczas tej filozoficznej pielgrzymki, Maja bada wizję 95-letniego futurysty, Jacque’a Fresco. „To poważna sprawa – zastanawia się reżyserka – wolny rynek to utopia, w której tkwimy, jak w nieudanym związku. Czyżbyśmy stracili wiarę, że można żyć bez niego?”.
Istnieją alternatywne modele organizacji świata – twierdzi autorka filmu. Wielu mądrych filozofów proponuje wyjścia alternatywne, które pozwoliłyby nam zrezygnować z wyścigu szczurów na rzecz ekonomii opartej na harmonii współczesnej rzeczywistości. Hamuje nas jednak lęk przed nieznanym…

Wybrane nagrody i festiwale / Selected festivals and awards: 2013 – MFF Zagreb Dox. / Zagreb Dox. IFF, 2012 – MFF Edynburg / Edinburgh IFF, 2012 – CPH:DOX Kopenhaga / CPH:DOX Copenhagen, 2012 – MFF Göteborg / Goethenborg IFF

Twórcy
Reżyseria/Directed by: Maja Borg
Zdjęcia/Cinematography by: Minttu Mantynen
Producenci/Producers: Sonja Henrici
Produkcja /Production: Scottish Documentary Institute, SDI Productions Ltd

Pokazy
Warszawa
11 maja, 11:30  Kinoteka 7
15 maja, 12:00  Kinoteka 7
19 maja, 15:00  Kinoteka 5

Wojny pogodowe ( The Weather War )
reż. Mats Bigert, Lars Bergström, Szwecja, 2012, 58 min
W Polsce mawia się, że „na świętego Hieronima jest śnieg albo go ni ma”, ale na świecie stosunek człowieka do zjawisk atmosferycznych bywa bardziej skomplikowany. Wraz z dwoma szwedzkimi zafascynowanymi nauką artystami wybieramy się w podróż przez kontynenty, aby przekonać się jak w różnych częściach świata ludzkość układa sobie życie z żywiołami. Towarzyszy nam wykonana chałupniczą metodą maszyna do odstraszania tornad – konstrukcja będąca skrzyżowaniem lejka i suszarki to dzieło rosyjskich inżynierów. Ponoć niezawodna – na małych areałach.
Podrózujemy m.in. do USA, które regularnie są nawiedzane przez tornada i gdzie prężnie rozwija się rynek domowych schronów. W Kanadzie poznajemy „łowców burz” – naukowców i pasjonatów podróżujących śladami kolejnych piorunów i gwałtownych ulew. We Włoszech oglądamy narzędzia do zapobiegania opadom gradu niszczącego winnice. Wśród właścicieli od lat trwa spór, czy za ich skuteczność dziękować technologii, czy też może lokalnemu świętemu. W Chinach codziennie tysiące meteorologów pracuje nad zwiększeniem opadów nad wybranymi obszarami. Naukowcy ZSRR pracowali niegdyś nad pomysłem, by Syberię ogrzać za pomocą… przepompowania Morza Północnego do Pacyfiku. Choć Rosjanom nie udało się ziścić tej brawurowej wizji, to od 1960 roku ludzkość wprowadziła w życie wiele równie szalonych – z punktu widzenia ekologicznej równowagi – pomysłów. Podnoszenie poziomu mórz i potworne zasolenie terenów nadmorskich – to fakty, które wypieramy dziś ze świadomości. W Bangladeszu – jednym z najbiedniejszych krajów świata – przekonujemy się, jaką cenę płaci ludzkość za tego rodzaju pomysły.
Film opowiada o odwiecznej chęci człowieka do podporządkowania sobie natury. Przypomina, że meteorologia to nauka służąca przez wieki głównie do prowadzenia wojen – los bitew (łącznie z inwazją na Normandię) często zależał od trafnego przewidzenia pogody. Pozbawiony akademickiego tonu, okraszony humorem film szczęśliwie omija rafy zaangażowanych ekologicznie filmów dokumentalnych. To nie potępienie w czambuł cywilizacji i jej dokonań – raczej trzeźwe spojrzenie na miejsce, w którym znalazła się ludzkość. Dziś odruchowo sądzimy, że człowiek ujarzmił naturę, jednak kilka ujęć z filmu przypomina nam, jak bardzo pyrrusowe jest to zwycięstwo.

Wybrane nagrody i festiwale / Selected festivals and awards: 2012 – MFF Göteborg / Gothenburg IFF, 2012 – CPH:DOX Kopenhaga / CPH:DOX Copenhagen

Twórcy
Reżyseria/Directed by: Mats Bigert, Lars Bergström
Zdjęcia/Cinematography by: Lars Siltberg
Producenci/Producers: Antonio Russo Merenda
Produkcja /Production: Ginestra Film AB

Pokazy:
Warszawa
12 maja, 16:30  Iluzjon Mała
13 maja, 16.00  Iluzjon Mała
16 maja, 14:00  Iluzjon Stolica

Wszyscy są starsi ode mnie ( Everyone Is Older than I Am / Alla är äldre än jag )
reż. Martin Widerberg, Szwecja, 2012, 74 min
Ojciec reżysera, drugi po Bergmanie szwedzki twórca filmowy Bo Widerberg (Srebrny Niedźwiedź na Festiwalu w Berlinie i Nominacja do Oscara za film Życie jest piękne, 1996), pod koniec lat 70. XX wieku zaczął kręcić film dokumentalny o swoim ojcu-malarzu, ale nigdy go nie ukończył. Jego syn – Martin Widerberg próbuje rozpocząć swój film tam, gdzie ojciec przerwał filmowe dzieło. Dlatego „film w filmie” daje świadectwo dramatycznemu i przepełnionemu szacunkiem spotkaniu dwóch twórczych temperamentów: ojca i syna, dla których sztuka jest równa uczciwości, a uczciwość jest w życiu wszystkim.
Filmowa debata ojca i syna na temat sztuki i jej narzędzi, a także zbliżającego się jej końca jest szczególnie wciągająca. Ważne pytania, na które obaj szukają odpowiedzi, okazują się zaskakujące.
Zachowując styl ojca, którego charakteryzowały jasne i impresjonistyczne obrazy, Martin Widerberg powoli odkrywa przed nami rodzinną historię, pozbawioną sentymentalizmu i przefiltrowaną przez cztery pokolenia Widerbergów. I chociaż uczciwość ma zawsze swoją cenę, a wszystkie rodziny mają swoje tajemnice, to film Martina Widerberga pozbawiony jest hipokryzji i zakłamania. Nie ma tu obłudy, jest za to najlepsza skandynawska tradycja głębokiej analizy stosunków rodzinnych, która – pozostając w zgodzie z duchem rodziny – wymusza życie chwilą, tu i teraz.

Wybrane festiwale i nagrody / Selected festivals and awards: 2012 – CPH:DOX Kopenhaga / CPH:DOX Copenhagen

Twórcy
Reżyseria/Directed by: Martin Widerberg
Zdjęcia/Cinematography by: Martin Widerberg, Christina Erman Widerberg, Arvid Widerberg, Bo Widerberg, Tomas Wahlberg
Producenci/Producers: Christina Erman Widerberg
Produkcja /Production: Widerberg Film AB

Pokazy:
Warszawa:
16 maja, 19:00  Kinoteka 4
17 maja, 14:00  Kinoteka 7
18 maja, 17:30  Kinoteka 4
Wrocław:
12 maja, 21:30
DCF Wrocław Lalka

 

Strona fetiwalu
http://planetedocff.pl/index.php

  • RSS
  • Facebook
  • PDF
  • email